Za mundurem dzieci sznurem?
Kiedy były minister edukacji Roman Giertych zaproponował przepis o konieczności noszenia przez uczniów szkół podstawowych i gimnazjów jednakowych mundurków, mało kto wierzył, że to rozporządzenie wejdzie w życie. Gdy weszło – rodzice, nauczyciele i dyrektorzy, a przede wszystkim uczniowie dostosowali się do niego niechętnie.
Założenie ministra edukacji było takie, że mundurek przykrywa to, co uczeń nosi pod nim. Jednakowe stroje wszystkich uczniów gwarantują, że żadne dziecko nie będzie czuło się gorsze, bo nie będzie widać, jakiej marki ubrania nosi na co dzień. Tymczasem okazało się, że szkolne uniformy nie spełniły swojej roli.
Powodów tego stanu rzeczy jest kilka. Po pierwsze – mundurki to, jak okazało się w praktyce – w większości szkół po prostu jednakowe kamizelki. Uczniowie zakładają je na swoje ubrania, często wyglądając przy tym dość dziwnie.Ale, co ważniejsze, pomimo nałożenia mundurka, i tak widać, co uczeń ma na sobie – jakiej firmy jest bluza, którą nosi, czy ma markowe spodnie itp. Jeden z ważniejszych elementów szkolnej garderoby, mimo założenia mundurka, pozostałby doskonale widoczny – to buty, po których na pierwszy rzut oka widać, czy mają znaczek znanej, drogiej marki, czy też zostały kupione w małym sklepie bądź na bazarze.
Ubieranie dzieci w mundurki po to, by przykryć dzielące je różnice materialne, nie od nich samych przecież zależne, był z założenia zły także i z tego powodu, że oprócz ubrań, uczeń każdej szkoły ma mnóstwo innych rzeczy, po których doskonale widać, jaki jest status finansowy jego rodziców – wszystko, co noszą ze sobą dzieci, od plecaka, po kredki i gumkę do ścierania może mieć logo znanej firmy lub obrazek z popularnego filmu, albo też być opatrzone znaczkiem supermarketu. Ubierając dzieci w mundurki nie spowodujemy, że różnice materialne znikną, ale możemy spowodować, że zabijemy w nich indywidualność i sprawimy, że nie będą umiały dobierać i łączyć ze sobą ubrań i nie będą miały pojęcia, czym jest moda.